Haykırmak Lazım

Bir damla gözyaşı sanırım ihtiyacımız olan.
Bir şarkıyla gelen,
Belki de bir şiir sonunda...

Aslında özlemiyorum.
Özlemek için vakit bırakmıyorum kendime.
Uyuşturuyorum kendimi bir şekilde,
Senin yokluğunu anlamamak için.
Seninle olan şeyleri yapmıyorum mesela.
Seni hatırlatan sokaklardan geçmiyorum.
Seninle oturduğumuz bar taburesinde oturmuyorum,
Hatta o bara hiç gitmiyorum.

Ağlamıyorum da.
Ağlama demiştin çünkü...
Hissedersin belki ağladığımı.
Üzülürsün,
Kıyamam.

Sevmiyorum da sanki,
En azından eskisi gibi...

Yazamıyorum da artık.
Sesini duymayınca ilham gelmiyor ki be adam!..

Omzuma dokunuyorum bazen.
Öptüğün yere,
Dudaklarını hissederim diye belki...

Kokun kalmadı bende.
Silindi her yerimden.

Okuyamıyorum da artık,
Ne kitap
Ne şiir...

Çok yara aldım.
Çok hırpalandım.
Yavaş yavaş bittiğini hissediyorum.
Bilmiyorum ne zaman son bulur.
Bilmiyorum ne zaman bu acılar çekip gider.

Güvenemiyorum artık kimseye.
O kadar çok denedim ki güvenmeyi,
Ve başardım.
Güvendim,
Ama boşa güvendim!...

Çok hata yaptım.
Bizde de papaz olsa,
Gitsek ve günahlarımızı anlatsak...
Affedilir miyiz?
Ben affedilmem.
Günahkarım!
Aslında inanmam biliyorsun.
Boş versene.
Sen umursamıyorsun.
Sevmiyorsun.
Yalan söylüyorsun.
Sen hep gidiyorsun.
Sen hep terk ediyorsun.
Git!
Gitme!
Kal!
Sarıl bana,
"Artık buradayım." de.
"Her şey geçti." de.
Ama gitme.
Bir kez olsun kal.
Bir kez olsun sev.