Sev Ki...

Sabretmek lazım,
Seviyorsan eğer affetmen lazım,
Değer veriyorsan devam etmesi için kıçını yırtman lazım,
Olgun olman lazım bazen.
Ve bazen bağıra çağıra kavga etmek yerine susman lazım.
Sinirinden titresen de tek bir kötü söz etmemen lazım.
Bunları yapmamalısın ki devam edebil.
Yaralar bırakma karşındakinde.
Hatalarını yüzüne vurma ki,
O senin suskunluğudan daha çok pişmanlık duysun.
Ama bunları hak edecek birine yap.
Sev.
Çok sev.
Sev ki görsünler
Ne kadar büyük bir yüreğin olduğunu.
Sev ki gülsün yüzün,
Ağlasın gözlerin,
Kalbin sıkışsın,
Ellerin uyuşsun.
Sev ki hayatın anlamı olsun.
Sev ki affetmeyi öğren.
Sev ki sabretmeyi öğren.
Sev ki sevmeyi öğret.

Yalanlar Yalanlar ve Yalanlar

Tam tekrar başlıyorum hayata,
Yaşamaya,
Güvenmeye,
Sevmeye...
Gene bir yanlış,
Gene yalanlar...
Hep aynı mı olmalı?
Farklı kişilerle aynı şeyler mi yaşanmalı?
Kim koyuyor böyle bir kuralı?
Kim koyar ki böyle saçma bir kuralı?
Biraz değişin be arkadaş.
Biraz dürüst olun!
Biraz cesur olun!
Söyleyin işte doğruları.
Nesi var ki doğruların?
Niye söylemezsiniz doğruları?
Neden söyleyemeyeceğiniz şeyleri yaparsınız?
Neden onurlu davranmazsınız?
Neden korkup kaçarsınız?
Neden saklanırsınız?
Neyse.
Bana ne!

Sabahların Bir Anlamı Varmış

Sabah uyandım, her zaman olduğumdan farklı bir yerdeydim. Her zaman olduğumdan farklıydım. Her gün uyandığımda güne lanet ederek başlardım. Ama bu sabah gözlerimi açtım ve yanımda o çok sevdiğim adamı gördüm. Lanet ettiğim günler geride kalmıştı anladım, bu güne gülümseyerek başladım.

İlk kez bir güne içimde huzur ile uyandım. İlk kez güneşin doğuşuna şükür ettim. Aşkın bu kadar güzel olduğunu unutmuştum. Ama bu sabah, yanımda uyuyan adam bana aşkın hüzün değil mutluluk veren bir şey olduğunu öğretti. Bana günlerin aslında ne kadar güzel olabileceğini gösterdi. Bana hayatın anlamını verdi. İçimde ölen hücreleri tekrar canlandırdı. Sevgiyi aşıladı. Buları bir bakışla bile yapmadı. Uyurken yaptı. 

Onu uykuda izlemek bana sabahların ne kadar anlamlı olduğunu kanıtladı. Ona sarılıp uyumak öyle güvenli ki...

Bu sabah hissettiklerimi sayfalara döksem kelimeler yetmez. Türkçe buna yetmez! Hislerimi anlatmak için kurduğum cümleler hissettiklerimin yanında o kadar zayıf ki... Öyle çok seviyorum ki...

Hiç tahmin etmezdim tekrar sevebileceğimi. Ama seviyorum. Ne olur ileride bilemiyorum belki. Ama şu an bu içimdeki sevginin tadını çıkarıyorum. 

Sevmek o kadar güzel ki. 

Ve "sevmek ne uzun kelime..."

Kendiniz Olun

Uzun zaman oldu.
Çok uzun zaman.
Sayamadım,
Çok özledim ama.
Çok bekledim.
Öyle çok bekledim ki
Başka kimseyi görmedim.
Çok sevdim ben.
Öyle çok sevdim ki
Sevemedim bir daha.
Çok güvendim hem.
Kalbimin her atışında güvendim.
Kimseye güvenmediğim kadar,
Babama bile,
Anneme bile...
Hata yaptım evet.
Çünkü bir kere öyle güvenince
Bir daha güvenemiyormuşum.
Bunu öğrendim.
Kötü olmadı aslında.
Ama pişmanım!
Deniyorum.
Denemediğimi söyleyemezsiniz!
Ama olmuyor, bir şeyler engelliyor.
Bulmaya çalışıyorum.
Çünkü karşımdaki buna değecek bir kişi.
Kendimi aşmam gerekiyor biliyorum.
Tekrar güvenmem gerekiyor,
Tekrar sevmem gerekiyor.
Aslında seviyorum da!
Bilmiyorum!
Çok çabalıyorum,
Çok istiyorum eskisi gibi olabilmeyi
Ama hangimiz başarabiliyoruz ki?
O yüzden şimdi yargılamayın beni.
Yargılamayın işte.
Yaptığım hataları yüzüme vurmayın!
Biliyorum çünkü hatalarımı,
Ve onlar için çok 'keşke' diyorum!
Bilin bunu!
Anlayın biraz!
Yerime koyun kendinizi mesela.
Hanginiz gitmezdiniz ki aşk sandığınız o garip hissin peşinden?
Hanginiz koşmazdınız ki delicesine,
Hiç deymeyecek birinin peşinden?
Ben yapmadım diyemez hiçbiriniz!
Demeyin zaten.
Dürüst olun!
Kendiniz olun!
Sahte oyunlarla gizlemeyin kim olduğunuzu.
Kabuğunuza çekilmeyin.
Gösterin kendinizi.
Gülümseyin mesela,
İçiniz ağlasa bile.
Belki birisi sizin o gülüşünüze tutunur.
Belki de siz bir başkasının gülüşüne hayran kalırsınız?
Belli olmaz.
Hayat bu.
Ne zaman nerede seveceğiniz,
Nerede güveneceğiniz belli olmaz.

Sevebilirim Tekrar

Sanırım bu sefer doğru yoldayım.
Hoşuma gidiyor yaşananlar.
Sevmeye başlıyorum sanki,
Uzun zaman sonra yeniden...
Güvenmek istiyorum.
Ama yapamıyorum.
Belki zaman gerek.
Belki aşk.
Belki ölmem gerek.
Bilmiyorum.
Yaşıyorum işte.
Bazen bir an oluyor.
O en sevdiğim adamın adı anılıyor,
İçim parçalanıyor.
"Bir daha nasıl güvenirim?" diyorum.
"Nasıl severim böyle?"
Ama severim ben.
Yaparım biliyorum.
Çünkü ben sevmeyi seviyorum.
Ve biliyorum.
Bu adamı seveceğim.
Bu sefer güveneceğim.
Ve boşa olmayacak bu.