Sabah uyandım, her zaman olduğumdan farklı bir yerdeydim. Her zaman olduğumdan farklıydım. Her gün uyandığımda güne lanet ederek başlardım. Ama bu sabah gözlerimi açtım ve yanımda o çok sevdiğim adamı gördüm. Lanet ettiğim günler geride kalmıştı anladım, bu güne gülümseyerek başladım.
İlk kez bir güne içimde huzur ile uyandım. İlk kez güneşin doğuşuna şükür ettim. Aşkın bu kadar güzel olduğunu unutmuştum. Ama bu sabah, yanımda uyuyan adam bana aşkın hüzün değil mutluluk veren bir şey olduğunu öğretti. Bana günlerin aslında ne kadar güzel olabileceğini gösterdi. Bana hayatın anlamını verdi. İçimde ölen hücreleri tekrar canlandırdı. Sevgiyi aşıladı. Buları bir bakışla bile yapmadı. Uyurken yaptı.
Onu uykuda izlemek bana sabahların ne kadar anlamlı olduğunu kanıtladı. Ona sarılıp uyumak öyle güvenli ki...
Bu sabah hissettiklerimi sayfalara döksem kelimeler yetmez. Türkçe buna yetmez! Hislerimi anlatmak için kurduğum cümleler hissettiklerimin yanında o kadar zayıf ki... Öyle çok seviyorum ki...
Hiç tahmin etmezdim tekrar sevebileceğimi. Ama seviyorum. Ne olur ileride bilemiyorum belki. Ama şu an bu içimdeki sevginin tadını çıkarıyorum.
Sevmek o kadar güzel ki.
Ve "sevmek ne uzun kelime..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder