Ayrılıklar Güzeldir

Gidiyorum dedim. Yanımda duruyordu. 

O kadar yakındık, sıcaklığını hissediyordum ellerinin. Ama dokunamıyorduk birbirimize. Ne zaman bu kadar soğumuştuk? 

Dayanamadım sarıldım. Ağlamaya başladım. Anlamadı ağladığımı önce sonra hıçkırıklar basladı. Beni sıkıca tutuyordu gitmeyeyim diye. Sanki bıraksa onu unutup gidebilirmişim gibi… 

"Seni hala seviyorum..." dedi. Gözleri doluydu burnunu çekiyodu. Anladım ağlamamaya çalışıyordu. Sustu. Karsılık bekliyordu. Ama karsılık veremedim. Daha söylenmemiş sözler vardı ardında. Ve devam etti. "Ama yapamıyoruz." diye. 

Kalbim yerinde değil sandım atmıyordu. Ağlamanı istemiyorum dedi. Gözyaşlarımı sildi yanaklarımdan. Tutamadığım bir sel vardı sanki. Sonu yoktu ağlamanın. "Tamam..." dedim. O ne istese yapardım. "Gitme" dedi. Ama kalamazdım. "Gitmesem birlikte olamayız ki" dedim. Birbirimizi üzüyorduk. Birbirimizi deli gibi sevip bir o kadar da üzüyorduk. Öpmeye başladı sanki birbirimize öyle doyabilirmişiz gibi. 

O dakikalar geçmesin diye dua ediyordum. Ama bitti. 

Gözlerim yaşlı arkamı döndüm. Onun ellerini geride bıraktım. Sıcaklığından mahrum, dudaklarımda onun tadıyla yoluma devam ettim. Ben ağlıyordum ve sokakta insanlar beni izliyordu. Haykırmak istiyordum, onlara kızmak istiyordum. Ama yapamadım. Suçlu yoktu. 

Sadece sevmiştik.

Kime Sorsak?

 Böyle hani kimseyi istemezsin. tam kafanı dinleyeceksin, sessiz, sakin, huzur dolu zaman geçirmek istiyorsun. Derken seni çok isteyen biri çıkar karsına. Onu tanıyorsun da.. Karsı koyamazsın. Daha doğrusu karsı koymak istemezsin. "Amaann" dersin. Ama kırılmak da istemezsin. Bu yüzden açmazsın kendini ona. 

Onunlasındır, ona değer verirsin, onun kırılmaması için çok şey yaparsın ama kendini ona göstermezsin. Oysa hep gerçek seni gördüğünü sanar ama göremez. Bir süre sonra gerçek anlamda denemek istersin. Çünkü merak edersin; gerçekten seversem ne olur? diye. Ve bir şans verirsin. Sonradan lanet edeceğin sansı verirsin ona.

 Önce tüm kalbini acmazsın. Korkarsın. Sonraysa seversin. tüm kalbinle. Dolu dolu. Güvenirsin. her hücrenle. Ama bu zamana kadar senden sıkılmıstır o. Çok sey yasamıssınızdır tam sen sevmeye baslamısken. İnanırsınya bosa çıksın diye çabalar sanki. Sen seversin, o gider. Sen istersin, o gelmez.

 Geceleri belki o da uyuyamıyordur diye düşünürsün ama aslında fosur fosur uyuduğunu bilirsin. Sadece itiraf edemezsin. Etmek istemezsin çünkü acıdır. Haklısın. Sevmek de hakkın. Niye böyle olur ki dimi? Bence de. Niye böyle olur ki? Tam insanlar güvenmeye başlamışken terk edilirler? Yoksa terk edenler mi korkar onların sevgilerini boşa çıkarmaktan? Böyle sorular düşünüp durursun ama soracak biri bulamazsın. Çünkü gitmişlerdir.