Gidiyorum dedim. Yanımda duruyordu.
O kadar yakındık, sıcaklığını hissediyordum ellerinin. Ama dokunamıyorduk birbirimize. Ne zaman bu kadar soğumuştuk?
Dayanamadım sarıldım. Ağlamaya başladım. Anlamadı ağladığımı önce sonra hıçkırıklar basladı. Beni sıkıca tutuyordu gitmeyeyim diye. Sanki bıraksa onu unutup gidebilirmişim gibi…
"Seni hala seviyorum..." dedi. Gözleri doluydu burnunu çekiyodu. Anladım ağlamamaya çalışıyordu. Sustu. Karsılık bekliyordu. Ama karsılık veremedim. Daha söylenmemiş sözler vardı ardında. Ve devam etti. "Ama yapamıyoruz." diye.
Kalbim yerinde değil sandım atmıyordu. Ağlamanı istemiyorum dedi. Gözyaşlarımı sildi yanaklarımdan. Tutamadığım bir sel vardı sanki. Sonu yoktu ağlamanın. "Tamam..." dedim. O ne istese yapardım. "Gitme" dedi. Ama kalamazdım. "Gitmesem birlikte olamayız ki" dedim. Birbirimizi üzüyorduk. Birbirimizi deli gibi sevip bir o kadar da üzüyorduk. Öpmeye başladı sanki birbirimize öyle doyabilirmişiz gibi.
O dakikalar geçmesin diye dua ediyordum. Ama bitti.
Gözlerim yaşlı arkamı döndüm. Onun ellerini geride bıraktım. Sıcaklığından mahrum, dudaklarımda onun tadıyla yoluma devam ettim. Ben ağlıyordum ve sokakta insanlar beni izliyordu. Haykırmak istiyordum, onlara kızmak istiyordum. Ama yapamadım. Suçlu yoktu.
Sadece sevmiştik.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder