Böyle hani kimseyi istemezsin. tam kafanı dinleyeceksin, sessiz, sakin, huzur dolu zaman geçirmek istiyorsun. Derken seni çok isteyen biri çıkar karsına. Onu tanıyorsun da.. Karsı koyamazsın. Daha doğrusu karsı koymak istemezsin. "Amaann" dersin. Ama kırılmak da istemezsin. Bu yüzden açmazsın kendini ona.
Onunlasındır, ona değer verirsin, onun kırılmaması için çok şey yaparsın ama kendini ona göstermezsin. Oysa hep gerçek seni gördüğünü sanar ama göremez. Bir süre sonra gerçek anlamda denemek istersin. Çünkü merak edersin; gerçekten seversem ne olur? diye. Ve bir şans verirsin. Sonradan lanet edeceğin sansı verirsin ona.
Önce tüm kalbini acmazsın. Korkarsın. Sonraysa seversin. tüm kalbinle. Dolu dolu. Güvenirsin. her hücrenle. Ama bu zamana kadar senden sıkılmıstır o. Çok sey yasamıssınızdır tam sen sevmeye baslamısken. İnanırsınya bosa çıksın diye çabalar sanki. Sen seversin, o gider. Sen istersin, o gelmez.
Geceleri belki o da uyuyamıyordur diye düşünürsün ama aslında fosur fosur uyuduğunu bilirsin. Sadece itiraf edemezsin. Etmek istemezsin çünkü acıdır. Haklısın. Sevmek de hakkın. Niye böyle olur ki dimi? Bence de. Niye böyle olur ki? Tam insanlar güvenmeye başlamışken terk edilirler? Yoksa terk edenler mi korkar onların sevgilerini boşa çıkarmaktan? Böyle sorular düşünüp durursun ama soracak biri bulamazsın. Çünkü gitmişlerdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder