Yağmur yağıyor yine.
Müzik dinlemek ne kadar da keyifliydi bu zamanlarda.
Özlüyor insan eskiden yaptıklarını.
Yağmuru özlüyor insan.
Ama en çok seni özlüyor.
Seninle yağmurda yürümek ne kadar da güzeldi.
İçini bir huzur kaplıyor.
Yağmur insanı düşüncelere daldırıyor,
Seni düşündürüyor ama hep.
Bu şehir ne güzel böyle,
Ama seninle daha güzel.
Otobüsün penceresine çarpan damlalar,
Yokluğunu daha çok fark ettiriyor.
Sırılsıklam olmuşum,
Üstümden sular akıyor.
Ellerim boş ama.
Seninle daha güzel ıslanmak.
Yağmur yağıyor ama,
Sensiz bir manası olmuyor.
Özlüyor insan.
Birkaç gün geçse de...
Çok özlüyor.
Kedinin sıcak bir yer aradığı gibi
Seni arıyor.
Arıyor da bulamıyor.
Ne çare...
"Dudaklarım kurudu, öpsene..."
Küçük bir çocuğun su birikintisinde zıplaması gibi,
Seni görünce öyle seviniyor yürek.
Herhangi bir insan özlemiyor seni.
Herhangi bir yürek sevinmiyor seni görünce.
Ben seviyorum seni ben!
Herhangi biri değil!
Sadece ben!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder